Ik heb The Beast In Me op Netflix gezien, en ik denk dat ik het wel goed vind… maar ergens ook weer niet.
Aan het begin ligt het in elk geval niet. Want zodra ik kijk, zit ik er he-le-maal in. Het is gewoon direct spannend. Want als een misschien-wel-moordenaar je nieuwe buurman wordt en zijn agressieve Duitse herders meteen al je kleine poedeltje komen intimideren, dan is dat best een sterke start. Eentje die schreeuwt: Dit gaat helemaal fout, kom maar door!
Zoals verwacht - SPOILERS! - Vanaf NU!
En aan de personages ligt het al helemaal niet, want die zijn knap uitgedokterd. De relatie tussen Aggie Wiggs en Nile Jarvis vind ik superinteressant: die van een misschien-wel-moordenaar die oprecht respect heeft voor een schrijver, en een schrijver die hem onderzoekt terwijl ze zelf overloopt van verdriet om haar omgekomen zoontje en woede richting de automobilist die daarvoor verantwoordelijk is. Ik vind Nile doodeng en Aggie heeft al mijn sympathie omdat haar omgeving haar maar niet begrijpt. Tot Nile! Wat een interessante relatie. Bovendien spatten ze van het scherm en al zijn hun scènes samen briljant. Ze zijn gewoon heel goed.
Ook het idee dat je door over iemand te schrijven die persoon kunt onderzoeken, vind ik een tof gegeven. Dat Aggie via haar boek haar ontdekkingen doet, dat je haar brein voelt kronkelen, dat ze al schrijvende de puzzel legt. Maar helaas, dat blijft bij een paar fragmenten.
Nee, ze volgt vooral het pad van haar vermoeden (dat overeenkomt met het vermoeden van de kijker) en dat wikkelt zich vrij soepeltjes af.
Daar komt nog bij dat wanneer iets gebeurt, de grote lijn toch wel is wat je verwacht. Ik ben geen enkele keer echt op het verkeerde been gezet. En dat is toch juist fijn: dat het uiteindelijk anders blijkt te zitten dan je dacht. Dat Aggie bijvoorbeeld zelf verdacht zou zijn. Dat haar demoon de titel van de serie zou verklaren. Of dat Nile toch onschuldig zou blijken. Maar nee. Daar geen onverwachte twists. Sterker nog: toen die flashback-aflevering op een zilveren schaaltje werd gepresenteerd zeiden we allebei vanaf de bank "Dacht ik al".
En dan komt alles opvallend vaak goed uit om de plot vooruit te duwen. Dat inspecteur Abbott Aggie vals inlicht over de inhoud van de USB-stick vind ik daar een voorbeeld van. Ze zijn toch samen het avontuur aangegaan? En als blijkt dat ze gelijk hebben en dat er ook nog moddervet bewijs van is, gaat hij de held uithangen door haar in bescherming te nemen en in onwetendheid te laten of zoiets? Ja, en toen kon hij dus gewoon vermoord worden, waarbij de nieuwe informatie meteen met hem verloren ging. Dat voelt toch een beetje makkelijk, of ligt het aan mij?*
Maar dan het einde: Aggie die voorleest over haar eigen beest. Dat blijkt ook allemaal in dat boek te staan. Is het toch een colab met het beest van Nile! Heel cool. Maar jammer dat ze niet eerder al over zichzelf schrijft. Hadden we dat beest eerder ontmoet, dan was ik misschien gaan twijfelen of zij de ontvoering niet op haar geweten had. Maar dat zaadje is bij mij nooit geplant. Het enige dat me op het eind wél heeft verrast, is dat Aggie zelf ook schuld heeft aan het ongeluk en de dood van haar zoontje. Dat heb ik niet zien aankomen. Maar eerlijk gezegd voegt het op zo’n laat tijdstip niet heel veel toe. Het is meer een gegeven dat wordt neergelegd. Is dat niet een gemiste kans?
Dus ja. Maar ook nee. Maar toch vooral: nee.
*Dat werd ook opvallend makkelijk weer teruggevonden. Ik zou willen dat ik mijn sleutels zo snel kan vinden.
Reactie schrijven