En toen zaten we ineens in Amsterdam, bij een gezellige en intieme première van The Future Council. Het grappige was: regisseur Damon was helemaal uit Australië overgekomen, terwijl ik zelf vlakbij Amsterdam woon net als veel andere mensen die aan de film hebben meegewerkt.
Maar omdat ik al mijn werk vanuit huis had gedaan en alle afspraken en meetings via mail en telefoon waren gegaan, realiseerde ik me daar ineens iets heel komisch: Damon was eigenlijk de enige die ik meteen herkende. Zijn gezicht komt natuurlijk met grote regelmaat voorbij in de film.
Future Council-lid Joachim was er ook. Maar zoals dat gaat met kinderen: in de paar maanden sinds de oplevering van de film was hij alweer enorm veranderd.
De rest van een boel van mijn collega’s, met uitzondering van Haukje, had ik nog nooit in het echt gezien. Des te leuker dus om ze daar eindelijk te ontmoeten, vooral van de Nederlandse tak. Want een groot deel van de productie is ook gedaan door Australiërs. Dat krijg je met zo’n internationale samenwerking.
Ik had mijn dochter Loïs (10) meegenomen, want ja… zij is eigenlijk precies de doelgroep. En we kregen van haar een dikke vette duim omhoog. De film heeft haar ook echt geïnspireerd om goed na te denken over hoe we verder moeten met onze planeet, en eerlijk gezegd vond ik dat misschien wel het mooiste compliment van de hele première.
En nog meer leuk nieuws: Binnenkort is The Future Council ook op tv te zien bij de VPRO.